Tworzenie ulotki w programie graficznym

Ocena prezentacji w dysku google

Tworzenie prezentacji w dysku google

Budowa komputera

Na dzisiejszej lekcji oglądaliśmy film o montażu komputera.

Jak złożyć komputer?

Pierwszym krokiem jest skompletowanie minimum podzespołów potrzebnych do uruchomienia sprzętu. Oto co będzie potrzebne:

• obudowa
• zasilacz
• płyta główna
• procesor + system chłodzenia
• pamięć
• karta graficzna
• nośnik danych.

Po skompletowaniu tych elementów można przystąpić do montażu komputera, aby już wkrótce w pełni cieszyć się nowym nabytkiem.

Wypadałoby zacząć od obudowy, która to będzie domem dla reszty podzespołów. Po wypakowaniu jej z pudła trzeba odkręcić panele boczne i przygotować ją do montażu pierwszego elementu: płyty głównej.

Płytę mocuje się w przeznaczonym dla niej miejscu, czyli na specjalnej tacce z nagwintowanymi otworami. Producent obudowy dostarcza wraz z nią kołki dystansowe, które trzeba wkręcić w miejsca pokrywające się z z otworami umieszczonymi w płycie głównej. Ale jeszcze jej nie przykręcamy!

Zanim jednak na dobre zamocuje się płytę główną, warto zainstalować na niej kilka podzespołów, właśnie teraz, kiedy jeszcze znajduje się poza obudową. Będzie nam znacznie prościej, a większa swoboda ruchów pozwoli szybciej złożyć cały komputer.

Tak więc płytę główną kładziemy na płaskiej powierzchni (najlepiej na gazecie lub gąbce położonej na stole) i instalujemy w niej procesor, pamięć oraz układ chłodzenia procesora.

Instalacja procesora i układu chłodzenia – Intel

Na początku trzeba odbezpieczyć zapinkę gniazda procesora, używając do tego elementu pokazanego na zdjęciu poniżej. Uważamy przy tym, aby nie zbliżać dłoni do środka gniazda, gdyż jest to delikatna część i jej uszkodzenie może na dobre pozbawić nas możliwości uruchomienia zestawu, a dodatkowo uszkodzenia mechaniczne nie podlegają gwarancji.

Po otwarciu gniazda zwracamy uwagę na procesor. W przypadku płyt głównych i układów firmy Intel należy się przyjrzeć małym wcięciom na krawędzi jego laminatu.

Następnym niezbędnym krokiem będzie założenie układu chłodzenia, co się nierozerwalnie wiąże z nałożeniem dołączonej do niego pasty termoprzewodzącej. W przypadku standardowych radiatorów dołączanych do procesorów Intela pasta jest już nałożona.

Instalacja zasilacza

W praktycznie każdej nowej obudowie zasilacz montuje się w sposób, który chyba jest najlepszy: na dole.

Mocujemy go wentylatorem DO DOŁU. Takie ułożenie zapewnia mu idealne warunki pracy: urządzenie ma cały czas dostęp do chłodnego powietrza spod obudowy i jednocześnie jest wyłączone z głównego obiegu, dzięki czemu ciepłe powietrze, które jest z niego wyrzucane, nie podgrzewa dodatkowo wnętrza zestawu.

Jeśli zasilacz nie ma odpinanych przewodów, to po prostu przepuszczamy wszystkie kable przez gumowe przepusty na tył obudowy.

Jeśli zaś jest modularny (ma odpinane kable), to najpierw należy podłączyć niezbędne przewody, w tym zasilanie PCI Express (do karty graficznej) oraz SATA (do nośników danych).

Instalacja płyty głównej w obudowie

Na wcześniej wkręcone kołki dystansowe (patrz początek poradnika) kładziemy płytę główną i przykręcamy ją kompletem śrubek. Nie używamy do tego żadnych podkładek, a wyłącznie akcesoriów (kołki plus śruby) dołączonych przez producenta obudowy.

Następnie trzeba podłączyć zewnętrzne porty USB znajdujące się na przodzie obudowy, a także przyciski zasilania (Power) i resetowania (Reset) oraz dwie diody LED – sygnalizujące aktywność nośników danych oraz zasilania.

Najpierw odszukujemy gniazda podpisane jako USB, po czym podłączamy wtyczkę...

...a następnie lokalizujemy nóżki (piny) związane z przyciskami i diodami, po czym odpowiednio wpinamy do nich miniaturowe wtyczki.

Instalacja nośników danych (HDD/SSD)

Już obudowy za 200–300 zł zapewniają wygodne rozwiązanie w postaci wsuwanych napędów oraz nośników danych. Aby jednak z niego skorzystać, musimy przykręcić nośniki do plastikowych szyn.

Instalacja karty graficznej

Karta graficzna to ostatni element (w ramach podstawowej konfiguracji), który trzeba zainstalować w środku obudowy.

Podłączenie zasilania do płyty głównej

Płyta główna jest zasilana przez dwa przewody. Jeden z nich kończy się wtyczką 24-pinową, widoczną na zdjęciu poniżej. Jej odpowiedni kształt sprawia, że nie sposób ją błędnie podłączyć do gniazda znajdującego się po prawej stronie płyty, tuż obok pamięci operacyjnej.

Podsumowanie

Poprawne złożenie komputera nie jest trudne i naprawdę trzeba się postarać, aby coś tu popsuć. Producenci sprzętu dbają o samopoczucie użytkowników, wprowadzając fizyczne ograniczenia: procesor można włożyć w gniazdo tylko w jeden sposób, niemożliwe jest też podłączenie wtyczki zasilania niewłaściwą stroną lub nie do tego gniazda co trzeba. Można co najwyżej zapomnieć o którymś z kabli zasilających, ale nie należy się tym martwić: komputerowi nic się nie stanie, po prostu się nie uruchomi do czasu, aż przewody zostaną poprawnie podłączone. Powodzenia!

Zdjęcia do e-dziennika

Prawa autorskie

Prawo autorskie (ang. copyright, symbol: ©) – pojęcie prawnicze oznaczające ogół praw przysługujących autorowi utworu albo zespół norm prawnych wchodzących w skład prawa własności intelektualnej, upoważniających autora do decydowania o użytkowaniu dzieła i czerpaniu z niego korzyści finansowej.

Utwór każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Licencja dokument prawny lub umowa, określająca warunki korzystania z produktu firmowego, znaku handlowego lub patentu.

Typy licencji: 

Licencja Firmware

Licencja obejmująca oprogramowanie układowe, tzn. umieszczone na stałe w sprzętowej części systemu komputerowego.

Licencja Freeware

Oprogramowanie darmowe, rozpowszechniane po kosztach nośnika danych. Oprogramowanie freeware może być objęte ochroną praw autorskich lub nie.

Licencja GNU

Powstały w ramach projektu GNU zbiór reguł, zgodnie z którymi rozprowadzane jest tzw. "wolne oprogramowanie". Na zasadach Powszechnej Licencji Publicznej udostępniane jest m.in. jądro systemu operacyjnego Linux oraz większość oprogramowania dla niego przeznaczona. Podstawowym celem przyświecającym twórcom licencji było umożliwienie producentom oprogramowania prawnie zagwarantowanej możliwości tworzenia produktów wolno dostępnych dla wszystkich użytkowników.

Licencja GPL (General Public Licence)

Zasady licencyjne określone przez konsorcjum Free Software Foundation, zakazujące redystrybucji oprogramowania w formie czysto binarnej. Jeżeli ktoś wprowadza do obiegu oprogramowanie zawierające jakąkolwiek część podlegającą licencji GPL, to musi udostępnić wraz z każdą dystrybucją binarną jej postać źródłową.

Licencja grupowa (ang. Site licence)

Określa, że zakupiony program może być użytkowany w sieci lub innym zestawie komputerów (np. szkolna pracownia) w ustalonej ilości, tzn. może być instalowany tylko na określonej maksymalnej liczbie stanowisk. Podobną zasadą opatrzone są programy sprzedawane z licencją sieciową (Network licence).

Licencja jednostanowiskowa (ang. One-site licence)
To licencja uprawniająca użytkownika do zainstalowania nabytego oprogramowania tylko na jednym stanowisku komputerowym. Użytkownikowi nie wolno udostępniać takiego oprogramowania w sieci ani używać na więcej niż jednym komputerze w tym samym czasie. Zezwala natomiast na sporządzanie kopii zapasowej oprogramowania.

Licencja typu Linux

Rozwiązanie licencyjne odnoszone do systemu Linux, którego jądro jest upowszechniane według praw Licencji GPL. System Linux nie jest oprogramowaniem będącym własnością ogółu. Prawa autorskie do kodu Linuxa należą do różnych autorów kodu. Jednakże Linux jest oprogramowaniem w wolnym obiegu w tym sensie, że jego użytkownikom wolno go kopiować, zmieniać i stosować w dowolny sposób oraz rozdawać własne kopie bez ograniczeń. Spowodowane to jest zakazem prywatyzacji produktów pochodnych systemu Linux. Ograniczenia tej licencji wynikające z zasad licencji GPL nie zakazują tworzenia ani sprzedawania wyłącznie binarnych dystrybucji oprogramowania, jeżeli tylko każdy, kto otrzymuje kopie binarne, będzie miał szansę uzyskania również kodu źródłowego za rozsądną opłatą dystrybucyjną.

Licencja na obszar

To określenie umowy między producentem oprogramowania a nabywcą, uprawniająca go do sporządzenia określonej liczby kopii zakupionego oprogramowania na swój własny użytek. Takie rozwiązanie jest czasem stosowane przez firmy korzystające z sieci lokalnych LAN, umożliwiając wykorzystanie oprogramowania na wielu stanowiskach komputerowych ponosząc przy tym mniejsze koszty.

Licencja Public Domain

Licencja dobroczynna czyniąca z oprogramowania własność ogółu, w myśl czego autor lub autorzy oprogramowania zrzekają się praw do upowszechniania oprogramowania na rzecz ogółu użytkowników.

Licencja Shareware
Rodzaj licencji oraz oprogramowanie rozpowszechniane na jej zasadach, która zezwala na bezpłatne korzystanie z oprogramowania przez okres próbny (zazwyczaj 1 miesiąc), co ma zachęcić użytkownika do zakupu oprogramowania. W przypadku korzystania z oprogramowania w sposób niekomercyjny licencja typu shareware umożliwia przedłużanie tego okresu (w celach propagandowo-reklamowych).

Odpowiedzialność karna:
-włamanie do komputera
-wirusy
-piractwo
-plagiat

Dozwolony użytek:
udostępnianie RTV
radio internetowe
przedruki
cytaty

Strona z darmową muzyką: jamendo.pl

Rozwiązywanie problemów

1. Lista kroków

a. Schemat blokowy
b. Program w Turbo Pascal
c. Program w C++
d. Program w Excell
e. Program w Visual Basic

2. Można to również przedstawić w schemacie blokowym:

Na dzisiejszej lekcji zajęliśmy się problemem kasjerów. Rozwiązywaliśmy problem wydawania reszty.

1. Na początku należy ustalić listę kroków

Opis słowny algorytmu wydawania reszty:

Dane: Kwota pieniędzy do wydania, nominały banknotów i bilonu uporządkowane malejąco

Wyniki: Ilość poszczególnych nominałów banknotów i bilonu

Krok 1: Ustalenie wartości początkowych

Krok 2: Sprawdzamy, ile razy najwyższy nominał mieści się w kwocie do wydania

Krok 3: Obliczamy resztę do wydania: poprzednia kwota - obliczona ilość * nominał

Krok 4: Przechodzimy do niższego nominału

Krok 5: Jeśli reszta do wydania = 0 [stop] w przeciwnym razie powtarzamy kroki 2 - 4

3. Można to zapisać w języku programowania, do tego przydadzą się nam programy:

-Turbo Pascal
-C++
-Excell
-Visual Basic